บทความทั้งหมด    บทความ SMEs    การเริ่มต้นธุรกิจใหม่    ความรู้ทั่วไปทางธุรกิจ
253
4 นาที
11 พฤศจิกายน 2569
ข้าวแกงจีนติดสปีด! DAMI XIANSHENG ใช้ระบบตัก-ชั่ง-จ่าย ปั้นมื้ออาหารธรรมดาให้เป็นเชนธุรกิจ
 
 
ลองจินตนาการดูว่า ถ้าวันหนึ่งคุณเดินเข้าร้านข้าวแกง อยากกินอะไรก็ตักได้เลย จะกินหมูผัดพริก ไก่ผัด เต้าหู้ หรือผัดผัก ก็เลือกได้ตามใจชอบ อยากกินเยอะก็ตักเยอะ อยากกินน้อยก็ตักน้อย แล้วเอาถาดไปชั่งนํ้าหนัก จ่ายเงิน และเดินไปกินได้ทันทีฟังดูเหมือนร้านข้าวแกงธรรมดาใช่ไหม แต่ที่จีน โมเดลแบบนี้กำลังถูกพัฒนาให้กลายเป็นธุรกิจร้านอาหารขนาดใหญ่ ที่มีสาขากระจายอยู่ในหลายเมือง และรองรับลูกค้าจำนวนมากในแต่ละวัน
 
หนึ่งในแบรนด์ที่น่าสนใจคือ DAMI XIANSHENG หรือ 大米先生 แบรนด์ร้านอาหารจานด่วนสไตล์จีนที่เน้นข้าวกับข้าวหลากหลายเมนู และพยายามทำให้การกินมื้อกลางวันของคนทำงานเป็นเรื่องง่ายและรวดเร็วที่สุด
 
คำถามคือ ร้านที่ขายข้าวกับแกง ซึ่งดูเหมือนใครๆ ก็ทำได้ ทำไมถึงสามารถพัฒนาเป็นธุรกิจระดับพันสาขาได้
 
วันนี้เราจะพาไปถอดโมเดลธุรกิจของ DAMI XIANSHENG ตั้งแต่ระบบตัก-ชั่ง-จ่าย พฤติกรรมผู้บริโภค ไปจนถึงกลยุทธ์ที่ทำให้ร้านอาหารธรรมดากลายเป็นธุรกิจที่ขยายสาขาได้ เพราะบางครั้งความสำเร็จของร้านอาหารอาจไม่ได้อยู่ที่การทำเมนูให้แปลกใหม่ที่สุด แต่อยู่ที่การทำให้ลูกค้ากินข้าวหนึ่งมื้อได้ง่ายและสะดวกที่สุดครับ
 
DAMI XIANSHENG คือใคร


ภาพจาก https://citly.me/nttkp8
 
ก่อนอื่น เรามาทำความรู้จักกับแบรนด์นี้กันก่อน DAMI XIANSHENG หรือ 大米先生 เป็นแบรนด์ร้านอาหารจานด่วนสไตล์จีน ภายใต้เครือร้านอาหาร Xiangcunji Group หรือกลุ่มที่ทำแบรนด์乡村基ด้วย
 
แบรนด์นี้ก่อตั้งขึ้นในปี 2011 โดยเน้นอาหารจีนที่กินได้ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ผัดกับพริก ผัดผัก ไข่ เต้าหู้ หรืออาหารจีนประจำภูมิภาคต่างๆ จุดสำคัญคือ ร้านไม่ได้พยายามทำตัวเป็นร้านอาหารหรูที่ลูกค้าต้องมีโอกาสพิเศษถึงจะเข้าไปกิน แต่ต้องการเป็นร้านที่คนทำงานสามารถแวะเข้ามากินได้เป็นประจำ
 
ลองนึกภาพย่านสำนักงานในเมืองใหญ่ของจีน ช่วงเที่ยงพนักงานออฟฟิศจำนวนมากมีเวลาพักไม่มาก บางคนต้องรีบกลับไปประชุม บางคนอยากกินอาหารที่หลากหลายกว่าฟาสต์ฟู้ดทั่วไป แต่ก็ไม่อยากเสียเวลานั่งรออาหารตามสั่งทีละจาน
 
นี่คือช่องว่างทางธุรกิจที่ร้านอาหารประเภทนี้เข้าไปตอบโจทย์ ลูกค้าได้อาหารหลายอย่างในมื้อเดียว เลือกปริมาณได้ตามความต้องการ และสามารถซื้ออาหารกลับไปกินที่โต๊ะทำงานได้
 
สำหรับแบรนด์ ร้านก็มีโอกาสให้บริการลูกค้าได้จำนวนมาก โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งการสั่งอาหารแบบจานต่อจานทั้งหมด และนี่คือจุดเริ่มต้นของแนวคิดที่น่าสนใจมาก เปลี่ยนมื้ออาหารที่เกิดขึ้นทุกวัน ให้กลายเป็นระบบธุรกิจที่ทำซํ้าได้ทุกวัน
 
ระบบตัก-ชั่ง-จ่าย ทำงานอย่างไร


ภาพจาก https://citly.me/nttkp8
 
ทีนี้มาดูหัวใจของโมเดลนี้ นั่นก็คือระบบตัก-ชั่ง-จ่าย
 
ขั้นตอนแรก

ลูกค้าเดินเข้าร้าน แล้วเลือกอาหารจากเมนูที่จัดเตรียมไว้ อยากกินไก่ผัดพริกหนึ่งช้อน หมูผัดอีกนิด เต้าหู้สักหน่อย และผัดผักเพิ่มอีกอย่างก็ทำได้ ข้อดีคือ ลูกค้าไม่จำเป็นต้องสั่งอาหารเป็นจานสำเร็จรูปหลายจาน แต่สามารถจัดองค์ประกอบของมื้ออาหารได้ด้วยตัวเอง
 
ขั้นตอนที่สอง

 นำถาดอาหารไปชำระเงิน ร้านแต่ละสาขาอาจใช้วิธีคิดราคาไม่เหมือนกันทั้งหมด บางรูปแบบคิดตามนํ้าหนัก บางรูปแบบใช้ราคาต่อเมนู หรือใช้ระบบช่วยระบุอาหารและคำนวณราคา
 
สำหรับร้านที่ใช้ระบบชั่งนํ้าหนัก หลักการก็ตรงไปตรงมาครับ นํ้าหนักอาหารมากขึ้น ราคาก็เพิ่มขึ้นตามอัตราที่กำหนด ส่วนระบบสแกนด้วยกล้องหรือ AI ที่มีการพูดถึงในคอนเทนต์เกี่ยวกับร้านประเภทนี้ ต้องแยกให้ออกว่าไม่ใช่ทุกสาขาจะใช้เทคโนโลยีเดียวกัน และไม่ควรเหมารวมว่าทุกแห่งคิดเงินด้วย AI ทั้งหมด
 
ขั้นตอนสุดท้าย

 ลูกค้าจ่ายเงินแล้วรับอาหารไปกินได้เลยเห็นไหมว่าเส้นทางของลูกค้าเรียบง่ายมาก เลือกอาหาร ตัดสินใจเรื่องปริมาณ ชำระเงิน แล้วกิน ธุรกิจไม่ได้แข่งขันกันแค่รสชาติอาหาร แต่แข่งขันกันด้วยว่าใครสามารถลดขั้นตอนที่ไม่จำเป็นออกจากประสบการณ์ของลูกค้าได้มากกว่ากัน และเมื่อร้านมีลูกค้าจำนวนมากในช่วงเวลาเดียวกัน การลดเวลาต่อคนเพียงเล็กน้อย ก็อาจสร้างความแตกต่างได้มากในภาพรวมครับ
 
ทำไมโมเดลนี้ถึงเหมาะกับคนทำงาน
  1. ลูกค้าควบคุมงบประมาณได้ง่ายขึ้น ลองนึกถึงคนที่กินข้าวกลางวันทุกวัน บางวันหิวมากก็อยากกินกับข้าวสามหรือสี่อย่าง แต่บางวันอาจอยากกินแค่ข้าวกับเนื้อสัตว์และผักเล็กน้อยระบบที่เปิดโอกาสให้เลือกปริมาณได้ ช่วยให้ลูกค้ารู้สึกว่าตัวเองมีอิสระมากกว่าการซื้ออาหารเป็นชุดตายตัวอย่างไรก็ตาม การตักได้ตามใจไม่ได้แปลว่าราคาจะถูกเสมอไปนะครับ เพราะถ้าตักอาหารที่มีต้นทุนสูงมาก หรือเลือกในปริมาณมาก ราคาสุดท้ายก็อาจสูงกว่าที่คิดได้
  2. ความหลากหลาย คนที่ชอบกินอาหารหลายอย่างสามารถเลือกได้ในมื้อเดียว โดยไม่ต้องซื้ออาหารจานใหญ่หลายจาน สำหรับคนที่ต้องการกินอาหารให้หลากหลายขึ้น นี่เป็นประสบการณ์ที่ตอบโจทย์มาก
  3. ความรวดเร็ว ร้านสามารถเตรียมอาหารหลายเมนูไว้ล่วงหน้า แล้วให้ลูกค้าเลือกจากอาหารที่พร้อมจำหน่ายได้เลย แทนที่จะเริ่มทำอาหารทุกจานหลังจากรับคำสั่งซื้อ
หากออกแบบทางเดิน การเติมอาหาร และจุดชำระเงินได้ดี ก็จะช่วยให้การบริการในช่วงเวลาเร่งด่วนมีประสิทธิภาพมากขึ้น นี่จึงทำให้ร้านประเภทนี้เหมาะกับทำเลที่มีความต้องการอาหารมื้อประจำวันสูง เช่น ย่านสำนักงาน แหล่งที่อยู่อาศัย และศูนย์การค้า เพราะธุรกิจไม่ได้ขายแค่อาหารหนึ่งจาน แต่กำลังขายความสะดวกให้กับคนที่ต้องกินข้าวทุกวันครับ
 
เบื้องหลังการเติบโตระดับพันสาขา


ภาพจาก https://citly.me/nttkp8
 
ทีนี้มาถึงประเด็นที่น่าสนใจที่สุด ทำไมร้านข้าวแบบนี้ถึงขยายสาขาได้มากขนาดนั้น ข้อมูลที่มีการเผยแพร่ระบุว่า DAMI XIANSHENG มีสาขาทะลุ 1,000 แห่งในเดือนกันยายน 2025 และมีรายงานจำนวนสาขามากกว่า 1,200 แห่งในเดือนกรกฎาคม 2026 ตัวเลขนี้สะท้อนให้เห็นว่าแบรนด์สามารถพัฒนาโมเดลร้านอาหารให้รองรับการขยายตัวในวงกว้างได้
 
แต่ต้องเข้าใจก่อนว่า จำนวนสาขาที่เพิ่มขึ้นไม่ได้หมายความว่าทุกสาขาจะทำกำไรดีเท่ากัน และตัวเลขสาขาเพียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถบอกผลประกอบการทั้งหมดได้
 
แล้วอะไรคือปัจจัยที่น่าศึกษา?
  1. การขายสินค้าที่มีความต้องการอยู่แล้ว ข้าวและอาหารปรุงสุกเป็นสิ่งที่คนจำนวนมากต้องซื้อเป็นประจำ ไม่จำเป็นต้องรอให้เกิดกระแสหรือเทศกาลพิเศษ ธุรกิจจึงมีโอกาสสร้างลูกค้าประจำได้
  2. การทำให้รูปแบบร้านทำซํ้าได้ เมื่อแบรนด์มีมาตรฐานเรื่องเมนู การเตรียมวัตถุดิบ การจัดวางอาหาร การคิดเงิน และการบริการ ก็จะมีแนวทางที่ชัดเจนสำหรับการเปิดสาขาใหม่ แน่นอนว่าแต่ละพื้นที่ยังต้องปรับตัวตามราคาเช่า กำลังซื้อ และพฤติกรรมของลูกค้า แต่การมีระบบกลางช่วยลดการเริ่มต้นจากศูนย์ได้
  3. ขนาดของธุรกิจช่วยสร้างโอกาสในการจัดการต้นทุน แบรนด์ที่มีหลายสาขาสามารถวางแผนจัดซื้อวัตถุดิบ เจรจากับผู้ขาย และกระจายความรู้ด้านการดำเนินงานได้อย่างเป็นระบบมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม การมีสาขาเยอะไม่ได้รับประกันว่าต้นทุนจะตํ่าเสมอไป เพราะยิ่งขยายมาก ก็ยิ่งต้องบริหารคุณภาพอาหาร บุคลากร และมาตรฐานของแต่ละสาขาให้ดีด้วย หัวใจสำคัญจึงไม่ใช่แค่การเปิดร้านให้ได้จำนวนมากที่สุด แต่คือการสร้างระบบที่ทำให้ร้านจำนวนมากสามารถรักษาประสบการณ์ของลูกค้าให้อยู่ในระดับที่แบรนด์ต้องการได้
 
กลยุทธ์การตลาดที่ซ่อนอยู่ในร้านข้าวแกง
 
ถ้ามองผ่านมุมการตลาด คิดว่าโมเดลนี้มีจุดที่น่าสนใจอยู่ 3 ข้อ
  1. การให้ลูกค้ามีส่วนร่วมในการเลือกสินค้า แทนที่จะบอกว่าลูกค้าต้องกินชุดไหน ร้านเปิดโอกาสให้ลูกค้าประกอบมื้ออาหารด้วยตัวเอง เมื่อคนรู้สึกว่าตัวเองเลือกได้ ก็อาจรู้สึกว่าประสบการณ์นั้นเหมาะกับความต้องการของตัวเองมากขึ้น
  2. การทำให้สินค้ามองเห็นได้จริง ลูกค้าสามารถเห็นหน้าตาอาหารก่อนเลือก ไม่ต้องจินตนาการจากรูปภาพในเมนูเพียงอย่างเดียว การมองเห็นสีสันของอาหารและตัวเลือกที่หลากหลาย ยังช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร และทำให้การตัดสินใจเกิดขึ้นได้รวดเร็วขึ้น
  3. การออกแบบให้เกิดการซื้อซํ้า ร้านที่ต้องการให้ลูกค้ากลับมาบ่อยๆ ไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกมื้อเป็นประสบการณ์ที่หวือหวาเสมอไป สิ่งที่สำคัญอาจเป็นอาหารที่กินง่าย ราคาเหมาะสม มีเมนูให้เลือกเพียงพอ และใช้เวลาไม่นาน ถ้าลูกค้ารู้สึกว่าเข้ามากินแล้วสะดวก ก็มีโอกาสที่จะกลับมาอีกในวันถัดไป
นี่เป็นความแตกต่างระหว่างการทำการตลาดเพื่อให้คนมาลองครั้งแรก กับการออกแบบธุรกิจให้คนกลับมาใช้บริการซํ้า สำหรับร้านอาหารที่ต้องพึ่งพาลูกค้าประจำ การซื้อซํ้าคือหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ควรให้ความสนใจมาก
 
ข้าวแกงจีนจานหนึ่ง ราคาเท่าไหร่? แล้วร้านทำกำไรอย่างไร


ภาพจาก https://citly.me/nttkp8
 
มาถึงเรื่องที่หลายคนน่าจะอยากรู้ที่สุด นั่นก็คือ ราคา!เพราะต่อให้ร้านมีอาหารให้เลือกเยอะขนาดไหน ถ้าราคาแพงเกินไป คนทำงานก็อาจไม่กลับมากินซํ้าโมเดลของ DAMI XIANSHENG ที่น่าสนใจคือ การคิดเงินตามนํ้าหนักในบางสาขา โดยมีการรายงานราคาอยู่ที่ประมาณ 2.98 หยวนต่อเหลี่ยง (50 กรัม = 1 เหลี่ยง) หรือทุกๆ 50 กรัม คิดเป็นเงินไทยคร่าวๆ ประมาณ 15 บาท
 
ยิ่งตักเยอะก็ยิ่งจ่ายมาก ลูกค้าจึงเลือกปริมาณและเมนูได้ตามความต้องการ ในบางช่วงเวลาและบางสาขา ขณะที่รายงานอีกชิ้นหนึ่งระบุราคาของร้าน DAMI XIANSHENG ที่ 3.28 หยวนต่อเหลี่ยงแต่ต้องยํ้าก่อนนะว่า ราคานี้เป็นตัวอย่างจากข้อมูลที่มีการรายงาน ไม่ใช่ราคาตายตัวของทุกสาขา และราคาจริงอาจแตกต่างกันตามพื้นที่ ช่วงเวลา และโปรโมชั่นของร้าน
 
ทีนี้ลองมาดูว่า ทำไมระบบนี้ถึงน่าสนใจในเชิงธุรกิจ สมมติว่าลูกค้าสองคนเดินเข้าร้านพร้อมกัน คนแรกชอบกินผักเป็นหลัก ตักผัดผักกับเต้าหู้มาในปริมาณพอเหมาะ ส่วนอีกคนชอบกินเนื้อสัตว์ เลยตักไก่ผัดพริก หมูผัด และอาหารอีกหลายอย่างทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องซื้อชุดอาหารราคาเดียวกัน เพราะราคาจะขึ้นอยู่กับนํ้าหนักอาหารที่เลือกและเงื่อนไขของร้าน นี่คือจุดเด่นของระบบนี้ ลูกค้าเป็นคนกำหนดปริมาณอาหารของตัวเองได้มากขึ้น
 
ส่วนเรื่องข้าวสวย ซุป และเครื่องดื่ม บางร้านอาจคิดเพิ่มเป็นชุด หรือมีเงื่อนไขให้บริการแบบเติมได้ตามที่กำหนด จึงต้องตรวจสอบรายละเอียดของแต่ละสาขาก่อน ไม่ควรเข้าใจว่าทุกร้านรวมทุกอย่างไว้ในราคาเดียวกัน
 
แล้วร้านได้อะไรจากโมเดลนี้?
 
ข้อแรกคือ ร้านมีโอกาสเพิ่มยอดขายจากลูกค้าที่ต้องการอาหารหลายอย่างในมื้อเดียว เพราะแทนที่จะซื้อกับข้าวเพียงหนึ่งจาน ลูกค้าอาจเลือกอาหารหลายประเภทมารวมกันข้อสองคือ ร้านสามารถจัดการการขายโดยอิงจากนํ้าหนักอาหารจริง ทำให้มีระบบคิดราคาที่ชัดเจน หากตั้งราคาและควบคุมต้นทุนได้เหมาะสม
 
แต่ประเด็นสำคัญคือ การคิดเงินตามนํ้าหนักไม่ได้หมายความว่าร้านจะกำไรมากขึ้นโดยอัตโนมัติ เพราะอาหารแต่ละอย่างมีต้นทุนไม่เท่ากัน เนื้อสัตว์บางชนิดมีต้นทุนสูงกว่าผักมาก หากร้านคิดราคาเฉลี่ยแบบเดียวกัน ก็ต้องคำนวณให้ดีว่ารายได้จากอาหารทั้งหมดครอบคลุมต้นทุนหรือไม่
 
ร้านยังต้องรับผิดชอบค่าแรง ค่าเช่า ค่านํ้า ค่าไฟ และอาหารที่เหลือจากการขายในแต่ละวันด้วย ดังนั้น ความสามารถในการทำกำไรจึงไม่ได้อยู่ที่การชั่งนํ้าหนักเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่การบริหารต้นทุนและปริมาณลูกค้าให้เหมาะสมกันและนี่คือสิ่งที่ทำให้ร้านข้าวแกงแบบนี้น่าสนใจในเชิงธุรกิจ เพราะเบื้องหน้าคือการให้ลูกค้าตักอาหารแล้วจ่ายเงิน แต่เบื้องหลังคือการคำนวณราคาขาย การวางแผนผลิตอาหาร และการบริหารยอดขายในแต่ละช่วงเวลาอย่างเป็นระบบ
 
ถ้าเอาโมเดลนี้มาทำในไทย จะเป็นอย่างไร


ภาพจาก https://citly.me/etep8n
ทีนี้ลองมาคิดต่อกันว่า ถ้าเรานำแนวคิดนี้มาปรับใช้กับร้านข้าวแกงในประเทศไทย จะมีโอกาสแค่ไหน?
 
ส่วนตัวมองว่ามีโอกาส เพราะพฤติกรรมการกินข้าวราดแกงของคนไทยมีความใกล้เคียงกับโมเดลนี้อยู่แล้ว เรามีร้านที่ขายกับข้าวหลายอย่างให้ลูกค้าเลือกอยู่แล้ว สิ่งที่อาจนำมาพัฒนาต่อคือระบบการจัดการและประสบการณ์การซื้อตัวอย่างเช่น ร้านอาจเริ่มจากการขายกับข้าวเป็นถ้วยเล็กหลายขนาด หรือทดลองคิดราคาตามนํ้าหนักเฉพาะเมนูที่เหมาะสม จากนั้นจัดวางอาหารให้เห็นชัด แสดงราคาต่อหน่วยให้เข้าใจง่าย และออกแบบจุดชำระเงินให้รวดเร็ว
 
แต่สิ่งที่ต้องระวังคือ อย่านำระบบชั่งนํ้าหนักมาใช้โดยคิดเพียงว่าทำแล้วจะขายง่ายขึ้น ผู้ประกอบการต้องทดลองคำนวณต้นทุนของแต่ละเมนูจริงๆ รวมถึงค่าแรง ค่าเช่า บรรจุภัณฑ์ และอาหารที่เหลือทิ้ง
 
นอกจากนี้ ยังต้องศึกษาด้วยว่าลูกค้าในทำเลนั้นชอบซื้ออาหารแบบไหน บางพื้นที่อาจชอบซื้อเป็นชุดในราคาชัดเจน ขณะที่บางพื้นที่อาจชอบเลือกกับข้าวเอง ทางที่ดีคือทดลองกับร้านขนาดเล็กก่อน วัดเวลาที่ใช้ต่อรายการ มูลค่าซื้อเฉลี่ย ต้นทุนอาหาร และอัตราการกลับมาซื้อซํ้าถ้าตัวเลขออกมาดี ค่อยนำระบบที่ผ่านการทดลองแล้วไปขยายต่อ เพราะสิ่งที่เราควรเรียนรู้จากร้านอาหารจีนเหล่านี้ ไม่ใช่การลอกทุกอย่างมาใช้เหมือนกัน แต่เป็นการนำหลักคิดมาปรับให้เหมาะกับตลาดของเราเองครับ
 
สรุป
 
สุดท้าย เรื่องราวของ DAMI XIANSHENG ทำให้เราเห็นว่า ธุรกิจที่ดูธรรมดามากอย่างร้านข้าวกับแกง สามารถเติบโตเป็นเชนขนาดใหญ่ได้ หากเข้าใจความต้องการของลูกค้า และออกแบบระบบการทำงานให้มีประสิทธิภาพ
 
ตั้งแต่การเลือกอาหารที่ง่าย การชำระเงินที่รวดเร็ว ไปจนถึงการจัดการวัตถุดิบและการขยายสาขา ทุกอย่างต้องทำงานเชื่อมโยงกัน บทเรียนสำคัญคือ บางครั้งโอกาสทางธุรกิจไม่ได้อยู่ที่การคิดค้นสินค้าใหม่ทั้งหมด แต่อยู่ที่การนำสิ่งที่คนต้องการอยู่แล้ว มาทำให้สะดวกขึ้น คุ้มค่าขึ้น และทำซํ้าได้ในวงกว้าง
 
แล้วคุณล่ะ คิดว่าถ้าเมืองไทยมีร้านข้าวแกงที่ให้ลูกค้าตักเอง ชั่งนํ้าหนัก แล้วจ่ายเงินแบบรวดเร็วเหมือนร้านในจีน จะประสบความสำเร็จไหม หรือคนไทยยังชอบข้าวแกงแบบเดิมที่แม่ค้าตักให้มากกว่า
 
แหล่งข้อมูล
 ติดตามได้ที่ Add LINE id: @thaifranchise
 
Articles Tags
 
บทความเอสเอ็มอียอดนิยม Read more
ผู้สนับสนุน (Sponsor)
ผู้สนับสนุน (Sponsor)
ธุรกิจที่ทำคู่งานประจำ ลงทุนหลักหมื่น สร้างรายได..
642
4 พิกัดเด่น!เน้นทำเลทอง เคล็ดลับยอดขายพุ่ง กำลัง..
515
ความเร็วชนะความหรู กาแฟ Drive-Thru 7.5 หมื่นล้า..
475
น้ำเต้าหู้ร้อยล้าน เปลี่ยนสินค้าบ้านๆ ทะยาน 1 แส..
436
ธุรกิจคุกกี้จากครัวที่บ้าน ลงทุน 8 แสน สู่รายได้..
396
ร้านของทอด! มองเหมือนง่าย แท้จริงได้กำไรแค่ไหน?
391
บทความเอสเอ็มอีมาใหม่
บทความอื่นในหมวด
Advertising : info@thaifranchisecenter.com · ·Feedback  · Privacy Policy