Milano Coffee แฟรนไชส์กาแฟร้านเล็ก ที่โตเร็วในเวียดนาม
 

ถ้าพูดถึงธุรกิจร้านกาแฟในเวียดนาม ต้องบอกว่าตลาดนี้ถือเป็นหนึ่งในตลาดที่น่าสนใจของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
 

ในปี 2026 ตลาดร้านกาแฟเวียดนามมีมูลค่าประมาณ 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทยประมาณ 2.1 หมื่นล้านบาท และยังมีแนวโน้มเติบโตเฉลี่ยประมาณ 8% ต่อปี ที่สำคัญคือเวียดนามไม่ได้เป็นแค่ประเทศที่ผลิตและส่งออกกาแฟรายใหญ่ของโลกเท่านั้น แต่คนเวียดนามเองก็มีวัฒนธรรมการดื่มกาแฟที่เข้มแข็งมาก
 

กาแฟจึงไม่ได้เป็นเพียงเครื่องดื่มสำหรับตอนเช้า แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เป็นทั้งสถานที่นั่งทำงาน พบปะเพื่อน และใช้เวลาพักผ่อน และเมื่อพฤติกรรมของผู้บริโภครุ่นใหม่ โดยเฉพาะ Gen Y และ Gen Z เปลี่ยนไป ตลาดร้านกาแฟก็ยิ่งมีการแข่งขันเข้มข้นขึ้น เพราะวันนี้แบรนด์ไม่ได้แข่งกันแค่เรื่อง “กาแฟอร่อย”
 

แต่แข่งกันตั้งแต่ ทำเล ราคา รูปแบบร้าน แบรนด์ดิ้ง ไปจนถึงความเร็วในการขยายสาขา 
 

และนี่เองที่ทำให้เกิดโมเดลธุรกิจที่น่าสนใจอย่าง Milano Coffee ร้านกาแฟขนาดเล็กที่เลือกใช้ระบบแฟรนไชส์เป็นเครื่องมือในการขยายธุรกิจ จนสามารถสร้างเครือข่ายได้มากกว่า 2,500 สาขา ครอบคลุมครบทั้ง 58 จังหวัดทั่วเวียดนาม 
 

แต่คำถามคือ แล้วทำไมร้านกาแฟขนาดเล็กอย่าง Milano Coffee ถึงสามารถขยายสาขาได้เร็วขนาดนี้ และโมเดลของ Milano Coffee ต่างจาก Highlands Coffee หรือ Trung Nguyen Legend อย่างไร
 

 
ภาพจาก https://milanocoffee.com.vn/

 

หัวใจสำคัญคือ ไม่ได้พยายามทำร้านให้ใหญ่ แต่พยายามทำให้เปิดร้านได้ง่ายที่สุด ร้านของ Milano ส่วนใหญ่ใช้พื้นที่ไม่มาก สามารถเข้าไปอยู่ตามชุมชน ตลาด หน้าร้านค้า หรือพื้นที่ริมถนนได้
 

ทำให้เงินลงทุนไม่สูงมาก และที่สำคัญคือไม่จำเป็นต้องแย่งทำเลทองกับแบรนด์ใหญ่
 

ลองเปรียบเทียบง่ายๆ Highlands Coffee มีสาขาประมาณ 985 แห่งทั่วประเทศ ใช้จุดแข็งเรื่องแบรนด์ ทำเล และประสบการณ์ในร้าน จึงเหมาะกับทำเลห้าง อาคารสำนักงาน หรือพื้นที่เชิงพาณิชย์ที่มีคนจำนวนมาก
 

ส่วน Starbucks มีประมาณ 130-140 สาขา วางตัวเป็นแบรนด์ระดับพรีเมียม เน้นประสบการณ์และภาพลักษณ์
 

Trung Nguyen Legend มีร้านมากกว่า 1,000 สาขาทั้งในและต่างประเทศ มีความแข็งแรงในเรื่องวัฒนธรรมกาแฟเวียดนาม และการสร้างแบรนด์ให้มีเรื่องราว
 

แต่ Milano Coffee เลือกเล่นเกมที่ต่างออกไป คือ ทำให้ร้านกาแฟอยู่ใกล้คนให้มากที่สุด ร้านหนึ่งอาจไม่ได้ขายกาแฟได้มหาศาลเหมือนร้านใหญ่ๆ แต่ถ้ามีร้านอยู่เป็นพันๆ แห่งทั่วประเทศ ปริมาณรวมกันก็กลายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ได้
 

ภาพจาก https://citly.me/oyEVg
 

นี่คือแนวคิดที่เรียกง่ายๆ ว่า Volume over Margin ไม่ได้เน้นว่าร้านหนึ่งต้องกำไรมากที่สุด แต่เน้นสร้างเครือข่ายให้กว้างที่สุด และตรงนี้เองที่ทำให้โมเดลแฟรนไชส์ Milano Coffee มีความสำคัญ
 

เจ้าของแบรนด์ไม่จำเป็นต้องใช้เงินตัวเองเปิดร้านทั้งหมด แต่ใช้ผู้ประกอบการท้องถิ่นเป็นคนลงทุนและบริหารร้าน ขณะที่แบรนด์สามารถสร้างรายได้จากการขายวัตถุดิบ สินค้า ระบบ และเครือข่ายแฟรนไชส์
 

ยิ่งมีจำนวนร้านมาก ต้นทุนในการจัดซื้อและกระจายวัตถุดิบก็ยิ่งได้ประโยชน์จาก Economy of Scale
 

ที่น่าสนใจคือ ตลาดเวียดนามเหมาะกับโมเดลนี้มาก เพราะคนเวียดนามมีวัฒนธรรมการดื่มกาแฟสูง และไม่ได้จำเป็นต้องดื่มกาแฟในร้านสวยๆ หรือร้านขนาดใหญ่เสมอไป

บางครั้งขอแค่กาแฟดี ราคาไม่แพง และอยู่ใกล้บ้านหรือที่ทำงาน ก็เพียงพอแล้ว 
 

ดังนั้น ถ้า Highlands เล่นเกม “ทำเล + แบรนด์”

Trung Nguyen เล่นเกม “วัฒนธรรม + แบรนด์”

Starbucks เล่นเกม “Premium Experience”
 

Milano Coffee ก็เล่นเกม “ร้านเล็ก + ราคาจับต้องได้ + ขยายให้เร็ว” 
 

และนี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ Milano สามารถสร้างเครือข่ายได้มากกว่า 2,500 แห่งทั่วเวียดนาม 
 

Milano Coffee รายได้มาจากไหน โมเดลที่ไม่ต้องเก็บเปอร์เซ็นต์ยอดขาย
 

ภาพจาก https://milanocoffee.com.vn/
 

สิ่งที่น่าสนใจของ Milano Coffee ไม่ใช่แค่มีร้านกาแฟมากกว่า 2,500 สาขา แต่คือคำถามว่า... แล้ว Milano Coffee หาเงินจากอะไร เพราะโมเดลของเขาค่อนข้างแตกต่างจากระบบแฟรนไชส์ทั่วไป
 

Milano Coffee ใช้แนวคิดที่น่าสนใจ คือ ไม่เก็บเปอร์เซ็นต์จากยอดขายของร้านสาขาแฟรนไชส์ ฟังดูเหมือนบริษัทจะเสียรายได้ส่วนนี้ไปเยอะ แต่จริงๆ แล้วนี่อาจเป็นหัวใจสำคัญของโมเดลธุรกิจเลย
 

เพราะเมื่อเจ้าของร้านแฟรนไชส์ไม่ต้องถูกหักยอดขายเป็นเปอร์เซ็นต์ เขาก็มีแรงจูงใจที่จะเปิดร้านและทำยอดขายให้มากขึ้น
 

ขณะเดียวกัน Milano ก็ไม่ได้ต้องพึ่งรายได้จากค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์เพียงอย่างเดียว บริษัทมีธุรกิจผลิตและจำหน่ายกาแฟของตัวเอง และมีระบบจัดส่งวัตถุดิบให้กับร้านแฟรนไชส์ในเครือ 
 

พูดง่ายๆ คือ ยิ่งมีร้านมาก บริษัทก็ยิ่งมีเครือข่ายสาขาที่ซื้อวัตถุดิบจากบริษัทมากขึ้น ปัจจุบัน Milano ระบุว่ามีมากกว่า 2,500 สาขา และสามารถขายกาแฟได้มากกว่า 40 ล้านแก้วต่อปี
 

ลองคิดภาพง่ายๆ ถ้าแต่ละร้านไม่ได้จ่ายเงินให้บริษัทจากยอดขายโดยตรง แต่ร้านจำนวนหลายพันแห่งต้องซื้อกาแฟและวัตถุดิบจากบริษัท ก็สามารถสร้างรายได้จาก “หลังบ้าน” ของร้านเหล่านี้ได้
 

นี่จึงเป็นโมเดลที่ต่างจาก Starbucks หรือ Highlands Coffee พอสมควร
 

 ภาพจาก https://milanocoffee.com.vn/
 

Starbucks และ Highlands เน้นสร้างร้านของตัวเอง ทำเลของตัวเอง และบริหารประสบการณ์ลูกค้าเอง แต่ Milano เน้นสร้าง เครือข่ายผู้ประกอบการ พูดอีกแบบก็คือ Highlands ขยายร้าน แต่ Milano ขยาย “ระบบ”
 

เรื่องนี้ให้บทเรียนที่น่าสนใจมากสำหรับคนทำธุรกิจ เพราะบางครั้งการสร้างธุรกิจให้ใหญ่ ไม่ได้แปลว่าเราต้องสร้างร้านให้ใหญ่ แต่ต้องออกแบบโมเดลธุรกิจให้เล็กพอที่จะเปิดง่าย และมากพอที่จะสร้างเครือข่าย
 

Milano Coffee จึงเป็นตัวอย่างของธุรกิจที่ไม่ได้ชนะด้วยการทำร้านที่หรูที่สุด หรือกาแฟที่แพงที่สุด แต่ชนะด้วยการออกแบบระบบให้คนจำนวนมากสามารถเข้ามาเป็นเจ้าของร้านได้
 

และเมื่อร้านเล็กๆ หลายพันแห่งถูกเชื่อมเข้าด้วยกัน จากร้านกาแฟธรรมดาๆ ก็สามารถกลายเป็นเครือข่ายธุรกิจขนาดใหญ่ได้
 

นี่แหละคืออีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ Milano Coffee น่าสนใจมากในตลาดกาแฟเวียดนาม เพราะสุดท้ายแล้ว ระบบแฟรนไชส์อาจไม่ได้วัดกันว่าใครมีร้านที่ดีที่สุด แต่อาจวัดกันว่าใครสร้างระบบที่ทำให้คนอื่นเปิดร้านได้ง่ายที่สุด และขยายได้เร็วที่สุด

อ้างอิง

https://citly.me/quPJR

 

นักเขียน

คุณมนตรี ศรีวงษ์ (อ๊อฟ)