ปี 2569 มองว่าเศรษฐกิจน่าจะหนัก ใครไม่แน่จริงอยู่ยาก เป็นคำพูดที่เหมือนไม่ได้สร้างกำลังใจ แต่ในความเป็นจริง คนที่รู้จักการวางแผน มองอนาคตจะเป็นธุรกิจที่อยู่รอด 

 

ถ้าบอกว่าปี 2569 ทำธุรกิจอะไรก็ไม่รอดดูจะเกินจริงไปหน่อย เอาเป็นว่าน่าจะเป็นปีที่เน้นการคัดกรองมากเป็นพิเศษ คนที่มีวิสัยทัศน์ดีเท่านั้นจึงจะไปต่อไปได้ ถ้ามองตามเทรนด์แล้วธุรกิจที่โอกาสสำเร็จก็เช่น

ซึ่งปัจจัยความสำเร็จไม่ได้ชี้วัดที่ผลกำไรเพียงอย่างเดียวการทำธุรกิจในปี 2569 จะให้รอดและรุ่งได้ต้องไม่ใช่แค่การเอา AI เข้ามาช่วยตอบแชท แต่ต้องใช้ AI ในการวิเคราะห์พฤติกรรมลูกค้าและจัดการสต็อกเพื่อลดต้นทุน 

 

รวมถึงการเปลี่ยนเป้าหมายจากการเน้นยอดขาย มาเป็นการรักษากำไรสุทธิและกระแสเงินสด เพื่อให้ธุรกิจมีสภาพคล่องได้มากที่สุด ส่วนในด้านการตลาดหากเน้นเจาะกลุ่มวงกว้างอาจเป็นเรื่องยาก ทางที่ดีคือเน้นลูกค้าเฉพาะกลุ่มที่มีกำลังซื้อสูงจะเพิ่มโอกาสในการทำธุรกิจได้ดีกว่า

 

 

ภาพจาก https://app.envato.com

ปัญหาหลักก็คือ “กำลังซื้อ” ที่ยังไม่ฟื้นแต่ภาพรวมก็ใช่ว่าจะแย่ไปทั้งหมด ยังพอมีกลุ่มกำลังซื้อสูงและพร้อมจ่ายถ้าแยกเป็น 2 กลุ่มคือ

นอกจากนี้ในปี 2569 คาดว่าจะเกิดพฤติกรรมที่เรียกว่า การจัดลำดับความสำคัญใหม่ หรือ Zero-Based Spending คือจะไม่ได้ตัดการใช้จ่ายทุกอย่าง แต่จะใช้วิธี ยอมประหยัดอย่างหนึ่งเพื่อไปซื้ออีกอย่างหนึ่ง เช่น ยอมจ่ายให้กับสิ่งที่มีความสุขเล็กๆอย่างกาแฟพรีเมี่ยม อาหารราคาไม่สูงนัก 

 

หรือการซื้อวิตามินดูแลตัวเอง แต่จะประหยัดสุดขีดกับของใช้ที่ไม่จำเป็น อาหารที่แพงเกินไปหรือการเดินทางที่ราคาสูง อาจจะเกิดการเปรียบเทียบราคาจากหลายแพลตฟอร์มและตัดสินใจเอาแบบที่คุ้มที่สุด

 

ส่วนปัญหาอื่นๆ ของ SMEs ก็น่าจะเป็นปัญหาเดิมๆ ที่สานต่อมาจากปี 2568 ไม่ว่าจะเป็นปัญหาการเข้าถึงแหล่งเงินทุน , ปัญหาต้นทุนทุกอย่างแพงมาก  การสู้ในสงครามราคาไม่ไหว หรือรวมถึงปัญหาทางการเมือง สังคมและอื่นๆ ที่ต่างก็มีผลทำให้ธุรกิจที่สายป่านไม่ยาวจะต้องเจอปัญหาได้

 

 

ภาพจาก https://app.envato.com

ในเมื่อคาดคะเนแล้วว่าธุรกิจปี 2569 ต้องเจอความยากลำบากด้านไหนบ้าง คำถามคือแล้วจะมีหนทางไหนที่ให้ยึดเป็นหลักเพื่อความอยู่รอดได้ 

 

โดยมีทฤษฏีหนึ่งน่าสนใจที่เรียกว่า ทฤษฎี "สามเหลี่ยมความสำเร็จ" (Success Triangle) หรือบางทีก็เรียกว่าเป็น สูตรลับ "สามเหลี่ยมมหาเศรษฐี แม้จะถูกเรียกต่างกันไป แต่หัวใจสำคัญที่เจ้าของธุรกิจยอมรับตรงกันสำหรับสูตรนี้ คือ 

 

สินค้าดี (Product) + ระบบเดินได้เอง (System) + คนและทัศนคติ (People) = ความสำเร็จ

 

เราจะเห็นว่าสูตรนี้อ้างอิงถึงองค์ประกอบหลัก 3 ด้านที่ต้องสมดุลกัน หากขาดด้านใดด้านหนึ่งไป ธุรกิจจะสะดุดหรือเติบโตได้ยาก

 

ภาพจาก https://citly.me/oAkRC
 

ปี 2569 แค่การมีสินค้าที่ดีในตลาดไม่เพียงพอกับพฤติกรรมลูกค้า แต่ต้องให้ตอบสนองต่อความต้องการและเน้นความคุ้มค่าร่วมด้วย จากปัญหาว่า ขายให้ใคร จะเปลี่ยนเป็น เขาจะซื้อไปเพื่ออะไร เป็นนิยามใหม่ของความคุ้มค่าคือ

วิธีการเบื้องต้นเพื่อทำการตลาดด้านนี้ให้เหมาะสมเช่นการบอกต้นทุนที่ชัดเจนว่าทำไมถึงขายราคานี้ ใช้วัตถุดิบอะไรเป็นพิเศษ สร้างความเชื่อมั่นให้คนรู้สึกว่าจ่ายแพงกว่าแต่ก็คุ้ม หรือแทนที่จะขายชิ้นเดียวอาจทำรวมเป็นแพ็กเกจที่ซื้อเยอะขึ้นแล้วราคาต่อหน่วยลดลงหรือมีระบบสมาชิกที่ให้สิทธิพิเศษ เป็นต้น

 

ยกตัวอย่างคือห้าง Pang Dong Lai ในจีนที่มีแค่ 13 สาขาอยู่ใน 2 เมืองใหญ่ แต่มีรายได้ต่อปีมากกว่า 1 แสนล้านบาท 

 

ซึ่งมีนโยบายเน้นสร้างความสุขให้ลูกค้าและพนักงาน เอาใจใส่ในทุกรายละเอียดเกี่ยวกับสินค้าและบริการ จนลูกค้าที่เข้ามาใน Pang Dong Lai ไม่ได้สนใจเรื่องราคาแต่รู้สึกว่าเข้ามาใช้บริการที่นี่แล้วได้รับการดูแลอย่างดี และยังเป็นต้นแบบให้ธุรกิจค้าปลีกอื่นๆ อยากทำตามโมเดลนี้ด้วย

 

 

ภาพจาก https://app.envato.com

ปี 2569 หมดยุคที่เจ้าของต้องทำเองทุกอย่างแต่ต้องทำให้ธุรกิจเติบโตด้วย “ระบบ” โดยแบ่งเป็น 3 เรื่องหลักๆคือ

ภาพจาก www.facebook.com/afteryoucafe

เป็นเรื่องวิสัยทัศน์เจ้าของธุรกิจ ที่ต้องให้พนักงานรู้จักคิดและตัดสินใจเอง อย่าเอาทุกอย่างมารวมศูนย์ไว้ที่คนคนเดียวซึ่งจะกลายเป็นคอขวดในธุรกิจ มีผลต่อการแข่งขันกับแบรนด์อื่น ต้องรู้จักมองการณ์ไกล ไว้ใจในความคิดของบุคคลอื่น โดยเจ้าของกิจการเป็นผู้คอยควบคุมระบบในภาพรวม 

 

ยกตัวอย่าง After You ในช่วงแรกเจ้าของอาจดูแลสูตรขนมเองทุกขั้นตอน แต่เมื่อขยายสาขา มากขึ้นได้สร้างระบบที่ให้ทีมบริหารสาขาสามารถตัดสินใจหน้างานได้ และสร้างทีม R&D ที่เข้าใจรสชาติแบบ After You โดยที่เจ้าของไม่ต้องยืนเฝ้าหน้าเตาตลอดเวลา 

 

นอกจากนี้ยังควรใช้ AI ในการหาความรู้และสร้างทัศนคติวัฒนธรรมขององค์กร ซึ่งเป็นสิ่งที่เทคโนโลยีไหนๆ ก็ทำให้ไม่ได้ หากสร้างให้พนักงานรู้สึกอยากเป็นส่วนหนึ่งกับองค์กรได้ ย่อมจะได้รับผลดีในด้านความคิดและการลงมือทำจากพนักงานที่ทุ่มเทมากขึ้น

 

ทั้งนี้ ทฤษฎี "สามเหลี่ยมความสำเร็จ" (Success Triangle) อาจเป็นเพียงแค่หลักการตลาด แต่ถ้าพิจารณาให้ลึกซึ้งวิธีนี้นำไปประยุกต์ใช้กับทุกธุรกิจได้ เป็นพื้นฐานแห่งความสำเร็จในปี 2569 และปีต่อๆไป ธุรกิจที่ไม่เรียนรู้ ไม่ก้าวตามยุคสมัย ยังมั่นใจในสิ่งที่เคยทำ แม้จะเคยดีมาก่อนแต่ไม่ได้หมายความว่าจะดีต่อเนื่องไปในอนาคต  

 

ดังนั้นการทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จอยากแล้วที่ต้องทำคือเข้าใจสินค้า เข้าใจคนทำงาน เช้าใจระบบ เข้าใจการตลาด ถ้าเริ่มต้นแบบนี้ได้โอกาสประสบความสำเร็จก็มากเช่นกัน

 

นักเขียน

คุณรัตนชัย ม่วงงาม (เปี๊ยก)